Zo’n 7 jaar geleden is het alweer: Monique Kalkman was nog jeugdwerker voor de KvdN Amersfoort en na een eerste gezellige ontmoeting, dropte ze de vraag of wij LEF-leider wilde worden voor zes jongeren uit onze gemeente. ‘Hmmm…’ dachten we. ‘LEF leider zijn past heel goed bij wat we leuk vinden en waar we onze tijd in willen stoppen, maar hébben we deze tijd beschikbaar?’. Ruurt was op dat moment nog werkzaam bij Defensie en alleen in het weekend thuis. Daarnaast hadden we het idee om binnen een paar jaar flink te gaan reizen: Hoe moet dit dan met onze tieners? We besloten ervan af te zien. Gelukkig was Monique niet voor één gat te vangen en zo waren we in september 2013 tóch echt LEF leiders geworden. En wat hebben we vaak tegen elkaar gezegd dat dit één van de beste keuzes ooit is geweest! Want wat zijn we gek geworden op onze zes (inmiddels zeven) jongeren! En wat hebben we veel meegemaakt: Grapjes, eerlijke verhalen, moeilijke verhalen, mooie nieuwtjes, liefde en pijn, verlies, spanning, God, een doop, een weekje in Kosovo en nog veel meer. Duizend spelletjes en zes sinterklaasfeestjes later, zijn we aan het afronden dit jaar… Iedereen wordt groot en gaat langzaam zijn eigen weg. Na de LEF avond op vrijdagavond, wordt er doorgefietst naar het feestje in de stad of men komt even mee eten om 18 uur, om daarna naar vrienden te gaan. En blijft dan tóch stiekem even langer hangen, om de bijbelstudie van Hosea af te maken… En een schaal chips leeg te eten… Die vrienden zijn er om 23 uur toch ook nog wel… 
Wat zijn Ruurt, Anja en ik trots op ze. We voelen ons als moeder gans over hen allemaal en ze hebben stuk voor stuk een plekje in ons hart. 

Afgelopen december 2019 hebben we ze verrast met een etentje. En niet zomaar een etentje: Zij, de jongeren, werden in het zonnetje gezet door ons én door hun ouders. Deze ouders hadden we stiekem uitgenodigd en ze hadden een aantal opdrachten gekregen. Allereerst mochten zij hun tiener in alles bedienen die avond; eten, drinken, stoeltje aanschuiven. Daarnaast mochten ze een baby foto delen van hun jongere en een persoonlijke brief over hóe bijzonder hun zoon/ dochter is en wat ze hen toewensen. Hoewel de jongeren alles behalve dít verwachtten, kijken ze (net als wij) terug op een mooie avond. Ze stonden écht in het zonnetje en werden verwend. En eerlijk is eerlijk: hoe vaak krijg je als ouders van 17/ 18 jarigen nog de kans je kids eens goed te vertroetelen? Dus ook de ouders hebben genoten!
We kijken enorm dankbaar terug op al deze jaren samen en na Corona gaan we het eens gepast afsluiten met een picknick/ BBQ. Want als we één ding geleerd hebben: samen (veel en lekker) eten is belangrijk! 🙂