Chill en avontuurlijk. Deze 2 woorden met bijpassende mok stonden centraal in het afgelopen LEFkamp waar we met bijna 40 van onze tieners en net genoeg jeugdleiders hier in dit stukje even op terug kijken. Chill en avontuurlijk was het kamp, maar ook de inhoud was een uitnodiging tot een chill en avontuurlijk leven met God.  Dit jaar sliepen we in tentjes, 500 meter van sanitair en stroom, op ons eigen veld van het scoutinglandgoed in Zeewolde.

Voor mij was het een heel bijzonder kamp, mijn laatste kamp als jeugdwerker en misschien is het wel daardoor dat ik van dit kamp nog meer heb genoten dan de vorige edities.

Ik heb genoten van onze tieners die open stonden voor elkaar, met elkaar optrokken en samen spellen speelden. Of ze nu eerstejaars nieuwelingen waren of doorgewinterde jong033-gangers. Ik heb genoten van de zaterdagmiddag waar de tieners de klimtoren en de hindernisbaan bedwongen. Waar ze elkaar aanmoedigden en soms de nodige oerkreet werd geslaakt om de eigen angsten te overwinnen. Ik heb genoten van de zaterdagavond waar onze tieners langs verschillende stations een kerkdienst beleefden. Waar ze in de grazige weiden konden liggen, waar ze werden toegezongen, waar ze samen stil mochten staan bij hun donkere dalen en waar ze werden uitgenodigd voor een leven bij God waar de beker mag overvloeien. Waar ze voor elkaar konden bidden en elkaar konden zegenen. Ik heb genoten van het puberale gezeur als ze werden aangewezen voor corvee en de hartelijke gezelligheid. Van de tiktokdansjes en van het voetballen.

Ik heb genoten van het uitzegenen op zondag waar alle tieners een zegen of gebed ontvingen van alle aanwezige leiders. Niet alleen heb ik daar genoten van ze. Ik heb daar ook een traantje gelaten, omdat ik ze best wel ga missen.

Het valt je misschien op dat ik het steeds over ‘onze’ tieners heb. Want dat zijn ze. Het zijn onze tieners van de KvdN in Amersfoort. Niet alleen van de jeugdleider of de ouders maar de hele kerk. De tieners zijn de toekomst van onze kerk en daarbij is het best goed om na te denken wat wij als kerk ze mee willen geven. Welk voorbeeld geven wij als gemeente aan hen? Als wij graag zien dat zij een generatie vormen die opstaan om Gods liefde en koninkrijk handen en voeten te geven, dan vraagt dat om een krachtig voorbeeld. Doe je mee? Misschien geniet jij dan volgende keer net zo intens van onze tieners als ik dat heb gedaan.

Groetjes,

Ruurt